YAZILIM TANIMLI DEPOLAMA
Yazılım tanımlı depolama (SDS), depolama yazılımını, donanımından ayıran bir depolama mimarisidir. Geleneksel ağa bağlı depolama (NAS) veya depolama alanı ağı (SAN) sistemlerinin aksine, genellikle herhangi bir endüstri standardı veya x86 sisteminde çalışacak ve yazılımın özel donanıma bağımlılığını kaldıracak şekilde tasarlanmıştır. Yazılım tanımlı depolama (SDS), kullanıcıların ve kuruluşların depolama kaynaklarını programlanabilir hale getirerek daha fazla esneklik, verimlilik ve ölçeklenebilirlik sağlamaktadır. Bu yaklaşım yazılım tanımlı depolamanın, depolama kaynaklarının kolayca otomatikleştirilebileceği ve düzenlenebileceği yazılım tanımlı veri merkezi (SDDC) mimarisinin ayrılmaz bir parçası olmasını sağlar.
Yazılım tanımlı depolama genel olarak aşağıdaki özelliklere sahiptir:
- Otomasyon: Maliyetleri düşük tutan basitleştirilmiş yönetim.
- Standart arabirimler: Depolama aygıtlarının ve hizmetlerinin yönetimi ve bakımı için bir uygulama programlama arabirimi.
- Sanallaştırılmış bir veri yolu: Bu arabirimlere yazılan uygulamaları destekleyen blok, dosya ve nesne arabirimleri.
- Ölçeklenebilirlik: Performansı engellemeden depolama altyapısını ölçeklendirme yeteneği.
- Şeffaflık: Hangi kaynakların kullanılabilir olduğunu izleme ve yönetme yeteneği.
Yazılım tanımlı depolama, depolamanın kendisini donanımdan ayırmamaktadır. Özel donanım yerine endüstri standardı sunucular kullanarak hizmet sağlayan bir katmandır. Yazılım tanımlı güncelleme temel olarak depolananları değil, depolama isteklerini kontrol eden birimleri soyutlamaktadır. Verilerin nasıl ve nerede depolanacağının değiştirilmesine olanak tanır.
SDS, endüstri standardı herhangi bir sunucuda ve diskte çalışabilir. Diğer depolama türlerinden farklı olarak, oturduğu donanımdan ziyade kendi yazılımına bağlıdır. Bu sayede hem sunucunun standart işletim sisteminde hem de bir sanal makinede çalışabilir. Bazı yazılım tanımlı depolama ürünleri konteynerlerde bile çalışabilir.
